Amsterdam-redlight-2

BRIGHT FAME KIEST ERVOOR OM DAAR TE ZIJN, WAAR VROUWEN ZIJN DIE IN DE PROSTITUTIE WERKEN.

BRIGHT FAME WIL HEN HELPEN OM UIT DE PROSTITUTIE TE KOMEN EN WIL MET HEN MEELOPEN. ZODAT ZIJ ZICH KUNNEN ONTWIKKELEN EN KOMEN OP DE PLEK DIE BIJ HEN HOORT EN DIE DOOR GOD VOOR HEN BEDOELD IS. ZODAT ZIJ HET STEMPEL DAT ZIJ NU MET ZICH MEEDRAGEN ACHTER ZICH KUNNEN LATEN.

WAAROM DOEN WIJ DIT

Het verhaal van Bright Fame begint bij een meisje met de naam Robin, in het Engels ‘bright of fame’. In 2008 kwam Frits Rouvoet vanuit toen nog stichting Blood-n-Fire in contact met Robin. Ze had een lastig leven achter zich en werd doorverwezen naar een opvanghuis. Even leek het beter met haar te gaan. Robin was bezig met een rechtszaak tegen haar loverboy. Alles leek goed te gaan tot de dag dat ze slecht nieuws kreeg: Haar loverboy werd niet vervolgd.

Dit bericht was een grote klap voor Robin. Ze raakte gefrustreerd en kon niet goed met haar emoties overweg. Op dat moment kon ze geen contact opnemen met Frits om haar frustraties kwijt te raken. Want in het opvanghuis waar zij was, gold de regel – een gebruikelijke in de wereld van Nederlandse hulpverleningsinstellingen – dat vrouwen geen contact mogen hebben met de buitenwereld. De leiding stuurde Robin naar haar kamer om af te koelen. Robin ging naar haar kamer en heeft daar een einde aan haar leven gemaakt.

black-and-white-person-woman-girl

WAAROM VERTELLEN WE DIT

Het dramatische verhaal van Robin stimuleerde ons tot oprichting van stichting Bright Fame. Wij vinden het belangrijk om met de vrouwen op te trekken ‘in relatie’, om voor hen klaar te staan in lastige tijden. Daar hoort contact verbreken of geen contact kunnen zoeken niet bij. Het overlijden van Robin maakte duidelijk dat een eigen hulpverlening na het uitstappen nodig is: alleen dan kan de relatie die is opgebouwd blijven bestaan en zich verder ontwikkelen. Hierbij richt Bright Fame zich niet alleen op het uitreikende straatwerk maar ook op de hulpverlening rond en na het uitstappen.

Die bredere hulpverlening is broodnodig. Omdat na het uitstappen voor de vrouwen een ingrijpende periode start met als uitdaging om emotioneel én sociaal én economisch een nieuw begin te maken.


EMOTIONEEL:

om te kunnen overleven op de Wallen hebben de vrouwen hun emoties jarenlang verdrongen. Nu dit leven voorbij is, kunnen de verdrongen emoties zich een weg naar buiten banen. Dat betekent een strijd met vooral veel pijn, akelige nachtmerries en stemmingswisselingen.

SOCIAAL:

de vrouwen hebben buiten hun collega-prostituees en klanten om weinig vrienden. ’s Avonds hebben vrouwen vaak niet de puf om nog een stap buitenshuis te zetten. Ze hebben een heel ander dag- en nachtritme dan mensen met een baan ‘buiten de Wallen’. Dus dreigt na het uitstappen eenzaamheid, isolement.

ECONOMISCH:

na het uitstappen staan de vrouwen voor de uitdaging om – als zij al werk kunnen vinden! – hard te werken in een meestal eenvoudig baantje voor relatief weinig geld. Om dan de eindjes aan elkaar te knopen voor zichzelf, en vaak ook voor kinderen of van hen afhankelijke familieleden, en de ontstane schulden af te lossen is zwaar.